Loes abroad

Afgelopen weekend zijn we samen weer even de drukke stad ontvlucht. We wilden er even helemaal tussenuit en na ons verblijf op Pulau Pramuka waren we wel toe aan een wat schoner, rustiger en mooier eiland. We hadden erg veel positieve verhalen gehoord over Pulau Macan – ook wel bekend als Tiger Island – en daar hebben we dan ook één overnachting geboekt. Alle hoop was gevestigd op dit verblijf!

Pulau Macan is een heel klein eiland dat wat verder op zee ligt en het was ongeveer twee uur varen met de boot vanaf Jakarta. De dag begon al zonnig en zonder zorgen en tijdens de boottocht konden we genieten van de lange, uitgestrekte zee.

Bij aankomst op het eiland werden we uitgenodigd om wat te eten en te drinken. Na een kort welkomstwoord van de gastheer, moest ik natuurlijk meteen even mijn aanwezigheid bevestigen door een golf aan koffie over de tafel te knoeien…

Vervolgens was ik wel erg nieuwsgierig geworden naar onze hut en zijn we een rondje om het idyllische eiland gelopen. Dit duurde niet langer dan vijf minuten en er was ook niet veel meer te zien dan het restaurant met de relaxte loungebar, wat bomen en planten, het gebouwtje waar we equipment konden lenen en de paar hutten waar gasten konden slapen.
Toen ik onze eigen hut te zien kreeg, viel mijn mond open van verwondering. Dit was zo fantastisch mooi! Een pittoreske, houten hut met rieten dak en lamellen van bamboe. Het lag regelrecht aan de zee en vanaf de vlonder konden we zo het blauwe, zoute water instappen. Een beeldig en romantisch stekje.

In totaal bestond het gezelschap op het eiland uit zo’n 30 mensen waaronder enkele stelletjes zoals wij, drie Franse gezinnen en een gezette man met een ballenknijpertje. Het eiland was klein, maar gelukkig groot genoeg om iedereen de nodige ruimte te geven.

De rest van de dag wilden we simpelweg genieten van alle rust om ons heen. Jakarta lag een paar uur van ons verwijderd en de frisse zeelucht deed ons goed.
‘s Middags heb ik een standing peddle board geleend om uit te proberen. Een talent blijk ik er niet voor te hebben – het was behoorlijk lastig om mijn evenwicht te bewaren dus zitten was veiliger – maar leuk was het wel!

Maarten en ik zijn daarna nog samen de zee in gegaan. Een paar honderd meter verderop was er een nog kleiner en onbewoond eilandje waar we naartoe konden zwemmen. Onderweg hebben we prachtig koraal en vissen kunnen bewonderen in het heldere water.

Tegen zonsondergang liet ik Maarten in z’n eentje achter bij de lounge bar met zijn boek en ben ik met mijn fotocamera aan de slag gegaan. Zo’n prachtige omgeving en bijzonder uitzicht als dit? Dat moet wel vastgelegd worden.
In alle stilte heb ik daar bij onze hut kunnen genieten van de zonsondergang in de strakke, heldere lucht. Even een momentje helemaal voor mij alleen.
Terwijl ik daar de zon in de zee zag zakken, bedacht ik me dat diezelfde zon precies op dat moment ook in Nederland scheen en daar waarschijnlijk net z’n hoogtepunt voorbij was. Een vreemd idee. Het blijft gek om letterlijk en figuurlijk zo ver verwijderd te zijn van mijn leven in Nederland. Iedere dag langer hier, is een dag minder daar.

De tijd leek wel stil te staan en even voelde het alsof ik helemaal alleen was op de wereld. Gesloten in de bubbel van mijn eigen gedachten.
Ondertussen werd het donkerder en donkerder en ik besloot om terug te gaan voor het avondeten, dat nog lekkerder en verser smaakte dan normaal.
Die nacht was het alsof we letterlijk buiten sliepen met die dunne, witte gordijnen die zachtjes op en neer wapperden door de wind. Het ruisen van de zee, het klotsen van de golven en het ritselen van blaadjes op het eiland. Af en toe een plons van een grote leguaan die het water in duikt. Dit was voor mij echt een unieke ervaring.

’s Ochtends werd ik al vroeg wakker door het ochtendlicht. Na het ontbijt zijn we gaan snorkelen met een groep mensen en ondanks de bewolking hebben we toch nog vele kleurrijke vissen en koraal mogen zien. Mijn snorkeluitrusting was jammer genoeg niet helemaal gemaakt voor mijn hoofd en mijn flippers waren te groot, dus nadat m’n bril wel tig keer was volgelopen met water, had ik het jammer genoeg al gauw gezien. Het wordt tijd om onze eigen spullen aan te schaffen voor het snorkelen.

Halverwege de middag stond de boot weer klaar om te vertrekken. Na Leonard de Lange Leguaan gedag te hebben gezegd, zijn we weer gegaan.
Zo jammer dat we niet langer konden blijven! Maar ja, dit eiland is in ieder geval wel voor herhaling vatbaar.