Loes abroad

Het expat leven kies je niet zomaar, en je doet het ook niet per se omdat het allemaal nou zo makkelijk is. Het komt met ups and downs, met risico’s en moeilijke keuzes die we goed moeten overwegen omdat er veel vanaf hangt, zeker nu met twee kinderen erbij. Bovendien ben je constant op elkaar aangewezen, want hier hebben we geen vangnet van familie om ons heen. Maarten en ik moeten echt altijd op elkaar kunnen steunen, want anders redden we het niet. We zijn een hecht team en we staan altijd achter en naast elkaar, wat er ook gebeurd. Daarom hebben we dan ook samen besloten om een onverwachte kans aan te pakken! Nee, het stond zeker niet op de planning en nee, dit zagen we totaal niet aankomen. Maar soms komen er nou eenmaal kansen op je pad voorbij die je niet kunt laten schieten…

We houden van de school, we houden van Almaty en we houden van het leven hier. Ik ben extreem dankbaar voor de kansen en mogelijkheden die ik hier heb gekregen, want gegroeid ben ik zeker Maar de vraag dit schooljaar is natuurlijk: gaan we ervoor? Gaan we deze zomer verder naar een nieuw avontuur? Het antwoord voor ons beiden was overduidelijk: ja, we gaan ervoor. Klaar voor een volgende stap. Dus, met knikkende knieën heb ik op het werk om mijn referenties gevraagd, want dat vond ik toch best wel eng voor de eerste keer. Al mijn leidinggevenden waren positief en begrepen het wel. Voor ons als gezin, zijn we klaar voor een nieuw hoofdstuk. Logisch ook, na zes jaar. Vervolgens heb ik mijn CV netjes opgeknapt en accounts aangemaakt op vijf verschillende platformen waar scholen vacatures plaatsen en we kunnen gaan solliciteren – ik wilde mijn kansen graag vergroten – en alle informatie bijgewerkt die nodig was.

“Oh, they will he scooped up on no time” werd er over ons gezegt. Een geweldige leraar en een goede school counselor, een “dream team” dat zo een nieuw baan zal vinden. Tja, fantastische complimenten, maar toch, daar twijfel ik behoorlijk aan. Voornamelijk als ik die tientallen functie omschrijvingen lees en er overal staat: Master required / preferred, of: Counseling licence needed. Ik heb dat allemaal niet. Ben ik wel goed genoeg? Willen ze mij wel aannemen met enkel een Bachelor of Social Work? De moed zakt me nu al in de schoenen en ik voel me ontzettend onzeker. Volgens mij ben ik een verschrikkelijke imposter. Ja, ik heb inmiddels behoorlijk wat ervaring opgebouwd en ja, ik weet dat ik goed werk heb verricht op deze school. Maar is dat wel genoeg? Hoe gaat dat dan op andere scholen? Hoe kijken zij naar mij? En wat wordt er dan van mij verwacht? Ondanks mijn onzekerheid en zeer gemixte gevoelens rondom het hele toekomstige sollicitatie proces – eigenlijk zie ik er zelfs behoorlijk tegenop, maar goed – was ik uiteindelijk blij dat mijn profielen up to date waren met een keurig CV, een sollicitatiebrief en 4 referenties. Wetende dat we klaar moesten zijn voor het einde van oktober, want dat is wanneer het recruitment seizoen begint en we actief moeten starten met job hunting. Symbolisch trekken Maarten en ik samen een flesje wijn open om te proosten op onze tijd in Almaty en te verzegelen dat we eind dit jaar zullen gaan vertrekken.

Maar dan, nog geen week later, wordt Maarten uitgenodigd voor een gesprek met de Head of School om het een en ander te bespreken over IT op school. Maarten is al jaren de leider van het IT commitee en de afgelopen tijd hebben ze veel werk verricht. De school wil graag het curriculum verdiepen en vernieuwen met technologie en leerlingen en leraren beter ondersteunen in het gebruik ervan. Er volgt een goed gesprek over vervolgstappen en dan komt er plotseling een onverwachte vraag: of Maarten misschien de allereerste, gloednieuwe IT coordinator wil worden vanaf volgend schooljaar?
Die avond kwam Maarten dus thuis met een kans die we niet zagen aankomen. Maarten heeft altijd al meer met IT willen doen op school en dit is echt een ultieme buitenkans. Maarten is geknipt voor deze functie, dus zo’n aanbod kunnen we toch niet weigeren? Waarschijnlijk was dit aanbod echt geen toeval, maar desalniettemin was de beslissing door ons behoorlijk snel en makkelijk gemaakt. Onverwachts en niet zoals gepland blijven we toch nog langer in Kazachstan. En we zijn er super blij mee, want we hebben het hier altijd hartstikke goed gehad! Ik ben ontzettend trots dat Maarten dit gaat doen. Dat hij eindelijk zijn allergrootste passie mag combineren met zijn werk in het onderwijs, iets wat hij altijd al heeft willen doen.

Uiteraard ben ik daarnaast ook maar een nieuwe uitdaging voor mezelf aangegaan, want ik ga in februari beginnen met een Master. Wie weet groeit daarmee ook mijn (zelfver)zekerheid voor een leuke baan op een nieuwe school in de toekomst.
Dus ja, we hebben altijd al van Almaty gehouden. En we houden het hier nog wel twee jaar uit. Of misschien wel langer… Je weet het inmiddels maar nooit met ons! 😉