Loes abroad

Grappig dit. Ik weet nog toen we in Indonesië woonden en dat de inspirate me om de oren vloog en ik iedere maand bijna stond te springen om mijn volgende blog te posten, vol met foto’s en verhalen over mijn leven daar. Na vijf jaar hier in Kazachstan is het leven allemaal veel ‘normaler’ en ‘saaier’. Dit is mijn zoveelste schooljaar in Almaty en het leven is zo gewoontjes, hoewel er ook nog steeds een hele hoop is wat de moeite waard is om wel te delen, maar wanneer heb ik daar ooit de tijd en rust voor?

De tijd gaat simpelweg sneller dan ik bij kan houden. En het is best een behoorlijk bewogen schooljaar geweest voor zover, nu ik er even bij stil sta. Ik ben aan een nieuwe functie begonnen, in oktober 2024 stond er een bus op mijn linkervoet. In januari 2025 brak ik mijn rechtervoet en scheurde ik mijn enkelbanden. En verder heb ik met behoorlijk wat heftige en extreme casussen te maken (gehad) op het werk.

De overgang naar de middelbare school is een uitdaging, maar ik ben ook blij met de nieuwe prikkels en werktaken die erbij komen kijken. Tieners zijn echt een heel ander kaliber om mee te werken. Ze haten je, ze houden van je, ze weten niet hoe ze zich voelen of hoe ze hun gevoelens kunnen omschrijven. Ze denken en vinden van alles maar hebben geen idee van de wereld en wat ‘hoort’ of ‘niet hoort’. Ze hebben nog zoveel te leren. Man, ik ben huiverig voor het moment dat Finn en Aylinn in hun tienerjaren terecht komen. Gelukkig is het nog niet zover. Het is waar wat ze zeggen: kleine kinderen, kleine problemen. Grote kinderen, “grotere” problemen. Een uitdaging is het zeker. Gelukkig voel ik me succesvol en heb ik weer zoveel geleerd dit jaar en ik blijf me maar onwikkelen. Professioneel gezien voel je me een stuk zelfverzekerder en ook klaar om nog verder door te groeien en uiteindelijk nieuwe kansen te grijpen op andere scholen. Mijn volgende stap is een master opleiding in psychologie.

Maar goed… hoe gaat het dan met mij buiten het werk om? Als moederzijnde? Met vrienden en vriendinnen? Ieder jaar voel ik me verder verwijderd van Nederland. En hoewel ik hier in Almaty echt wel goede vriendschappen heb gemaakt, twijfel ik vaak over de diepgang ervan en of mensen mij wel leuk en interessant vinden. Natuurlijk ligt mijn focus ook volledig op mijn gezin, Maarten en de kinderen. We zitten in ons bubbeltje, brengen samen veel tijd door. En dat is ook logisch en belangrijk. Maar soms voel ik me een workaholic die in haar vrije tijd alleen maar staat te koken en te zorgen voor haar gezin. Maarten en ik werken ons allebei een slag in de rondte en draaien daarnaast ons gezin fulltime. En tuurlijk, we zijn echt niet de enige die het zo doen en ik wil ook helemaal niet beweren dat het “zo zwaar” is en dat het allemaal anders en beter is bij anderen thuis. Nee, dit onze keus, mijn keus, en we doen het gewoon, we zijn oprecht gelukkig hier en trots op onszelf.

Maar soms zijn die twijfels er gewoon: Ben ik wel een goede moeder? Ben ik wel een goede vriendin? Ben ik wel een goede vrouw? Ben ik mooi? Ben ik een goede school counselor? Vinden mensen wij wel echt aardig of interessant? Ben ik wel goed genoeg? Zoveel onzekerheden. Ik voel me soms alleen hier, ondanks alle lieve mensen die ik hier heb. Het voelt soms alsof ik tussen wal en schip zit. Ik ben niet meer in Nederland en sta los van het leven van allerlei belangrijke mensen in mijn leven. Alles gaat door: zwangerschappen en gezinsuitbreidingen, verhuizingen, nieuwe banen, nieuwe relaties of relatieproblemen, het verlies van dierbaren, allerlei veelbetekenende mijlpalen en situaties waar ik niet bij kan zijn of kan helpen. Ik heb het gevoel dat ik iedereen tekort doe en ik heb soms gewoonweg niet de energie en mentale ruimte om ermee bezig te zijn. Ik kan het letterlijk niet meer bijhouden alemaal. Iedereen is druk met zn eigen zaken, ver weg van mij. En andersom ben ik ook net zo goed bezig met mijn eigen hachje hier, terwijl ik tegelijkertijd ook niet echt compleet verbonden ben hier in Almaty, met alle mensen die ook maar op doorreis zijn in het expatleven en toevallig hier op dezelfde school terecht zijn gekomen. We zijn een compleet willekeurige groep mensen bij elkaar met allemaal een ander leven, achtergond en interesses, met eigen gezinnen en vrienden. En nogmaals, mijn eigen gezin staat op nummer één, maar ik heb soms behoefte aan echte, diepe gesprekken en ik heb soms moeite met het oppervlakkige gedoe hier – met enkele uitzonderingen daar gelaten.

Toch gaat er geen dag voorbij dat ik me niet besef dat mijn leven er zo anders uit zou hebben gezien als we nooit naar het buitenland zouden zijn vertrokken. De zelfontwikkeling die ik heb doorgemaakt is onbetaalbaar en ik voel me sterker dan ooit. Een combinatie van risico’s nemen, uitdagingen overwinnen, nieuwe dingen proberen, samen doorgaan en elkaar meeslepen op nieuwe avonturen. Ik ben niet meer dezelfde persoon als hiervoor en toch ook weer wel. Het klinkt misschien gek. En geloof me als ik zeg dat het echt fantastisch goed gaat hier met ons allevier – dat weet m’n moeder als geen ander na twee weken hier vertoeven in maart – dus begrijp me alsjeblieft niet verkeerd. Misschien wil ik met deze blog gewoon even aangeven wat er soms in me omgaat. Normale twijfels denk ik, die iedereen wel eens heeft.

Ach, laat mij maat even ratelen deze keer. Ik laat mijn gedachten even de vrije loop. Dit is gewoon even een kijkje in wat er soms in me omgaat. Het waait wel weer over.