Loes abroad

Waar de gemiddelde hiker maar 2 tot 4 dagen uittrekt voor deze hike, hebben wij er zes dagen van gemaakt omdat we weten dat het een uitdaging zal worden en het vooral voor Finn nodig is dat we de hike in kleinere stukjes hakken. Ondanks dat we niet ontkomen aan twee loeizware dagen, hebben we twee goede rustdagen ingepland. De verblijven zijn geboekt, de route staat opgeslagen en we zijn bepakt en bezakt. Niemand kan ons vertellen dat we niet goed zijn voorbereid op deze hike en ondanks het risico dat we nemen, gaan we met goede moed de berg op!

Dag 0: MESTIA
Na een busreis van 5 uur komen we aan in Mestia. Het is een schitterend dorp omringt door de bergen die wij zullen gaan bewandelen. Ons hotel is comfortabel en we rusten goed uit zodat we met frisse energie aan de tocht beginnen. We kunnen onze spullen hier achterlaten, zodat we zo licht mogelijk kunnen reizen als we de bergen ingaan. Maarten zal Aylinn dragen, ik heb de backpack met alle spullen en zelfs Finn draagt een rugzak met eten en een waterzak, zodat hij goed kan drinken onderweg.

Dag 1: MESTIA – ZHAMUSHI (11 km)
Na een stevig ontbijt en wanneer onze tassen goed ingepakt, zijn we klaar voor het begin van onze tocht. De eerste hike gaat echt verrassend goed en makkelijk. In totaal stijgen we zo’n 600 meter deze dag, en we genieten van de mooie uitzichten. De foto die je hieronder ziet is gemaakt door een broer en zus uit China, die helemaal ondersteboven waren van het feit dat zo’n klein jongetje helemaal zelf gaat lopen. Het is een geweldig shot van ons als ‘hiking family’, klaar om te gaan!

De route loopt voornamelijk door bossen en na de ongeveer 6-uur durende hike (inclusief twee korte pauzes) komen we aan bij ons eerste guesthouse in het dorp Zhamishi. Luxe is hier ver te zoeken, maar we hebben een warm bed en lekker eten en iedereen valt die avond meteen in een diepe slaap. Wat zijn we al trots op Finn, die vandaag met vrolijk enthousiasme de hele dag heeft gehiked.

Dag 2: ZHAMUSHI – ZHABESHI (5km)
De tweede dag maken we maar een korte, vlakke wandeling van zo’n 5 kilometer, omdat we de eerste 18 kilometer in tweeën hebben gesplitst. We hebben geluk deze dag want het is heerlijk, zonnig weer. Bij de rivier nemen we daarom de tijd om even steentjes te gooien en bloemetjes te ruiken. Verder wandelen we samen gezellig hand in hand over de weg en komen we uiteindelijk terecht bij een prachtig guesthouse met een mooie, grote tuin, waar we de hele middag boekjes lezen, spelletjes spelen (skip bo, verstoppertje) en racen rondom het huis. Het was de perfecte hersteldag met onbetaalbare, fijne familiemomentjes.

Dag 3: ZHABESHI – ADISHI (11 km)
Uitgerust en wel beginnen aan de volgende uitdaging. Bijna 11 kilometer te gaan vandaag en ruim 900 meters die we de berg op moeten: ik had nooit gedacht dat Finn de berg zo snel omhoog zou sjeezen. Wat een uithoudingsvermogen heeft die jongen zeg, Maarten en ik zijn allebei onder de indruk en we zijn duidelijk niet de enige, want iedere hiker die ons voorbij loopt is verbaasd dat er een 4-jarig jongetje helemaal zelf meeloopt. Finn glunderd wanneer hij wordt geprezen voor zijn doorzettingsvermogen en de bewondering voor hoe sterk hij wel niet is.

De hike is echt zwaar maar vooral ook heel gezellig en we kletsen volop. Aylinn zingt vrolijk liedjes vanuit de draagzak en valt ook lekker in slaap. Als ze wakker is, wandeld zij ook kleine stukjes mee. Wanneer we op de top van de berg zijn, beneemd het 360 graden uitzicht ons de adem. Na bijna een kilometer stijgen, zijn we allemaal toe aan een lange pauze en Finn doet fijn een middagdutje bij papa, hier boven op de berg. Finn wordt vrolijk en energiek wakker en vervolgens racen we met z’n allen als Max Verstappen naar beneden. Niet lang daarna merken we dat er een storm in aantocht is en we horen de donder in de verte. We voelen de eerste regendruppels vallen als we Adishi binnen lopen. Precies op tijd.

Adishi blijkt een ernstig vervallen, oud en vies dorpje te zijn en ik schrik me rot als ik ons guesthouse zie. Het lijkt wel alsof we hier 200 jaar terug in de tijd zijn gegaan. De elektriciteit is uitgevallen en het duurt niet lang voor we in het pikkedonker zitten. We eten en kletsen met andere hikers in het kaarslicht, maar het is koud en we gaan gauw naar bed.
Ondanks het hoogseizoen valt de drukte me reuze mee. Wel krijgen we constant complimenten, want “Jullie zijn zo tof, vaak doen jonge ouders doen niets meer wanneer ze kinderen hebben”. Leuk om te horen. Wij lopen hier toch maar mooi door de bergen, met onze kleine, grote held Finn!

Dag 4: ADISHI – KHALDE (14km)
Weet je waarom ze aan ontgroening doen als je gaat studeren? Waarom ze jongeren door een gruwelijke tijd laten gaan en vreemde rituelen moeten ondergaan? Nou, dat is dus omdat mensen die samen een zware tijd doormaken en moeten afzien, er schijnbaar sterker uitkomen met hechtere banden en vrienden.
En dat is zo’n beetje wat wij deze dag hebben ervaren. Een ontgroening. De allerzwaarste dag van de hele hike waar we door het uiterste zijn gegaan. Het weer zit vies tegen en maakt deze dag ontiegelijk zwaar voor ons allemaal. Toch moeten we door, want Adishi is een vervallen gat waar je niet langer wil blijven dan nodig is. We beginnen vol goede moet en de eerste twee en een half uur leggen we 5.5km af zonder regen en zonder pauze. Finn stapt stevig door, want hij is benieuwd naar de paarden waarmee we de rivier gaan oversteken.

Daarna begint een helse, steile tocht naar boven op een smal pad dat voor Maarten nog het zwaarst is met Aylinn op zijn rug. Wel worden we beloond met het allermooiste uiztzicht van deze hike: een immens grote gletcher. Finn begint moe te worden en na een korte pauze gaan we door tot de top! Donkere wolken zien we aankomen en vlak voordat we de top bereiken zitten we in de mist en regen. We zijn ontzettend blij en trots want het hoogste punt van deze hike is behaald, maar we zijn nog lang niet klaar met de tocht vandaag en helaas is er door de regen is er geen kans op een pauze en dutje.

We banjeren door de regen en raken zoetjes aan meer en meer doorweekt ondanks onze regenkleding. Finn loopt steeds langzamer en we weten dat hij nu echt uitgeput is. Ik besluit hem op te tillen omdat hij maar blijft struikelen en het pad is glibberig en vervolgens valt Finn pardoes in slaap op mijn schouder. Mijn armen worden lam en het pad is modderig, maar ik geef niet op. Na en kwartier met Finn in mijn armen wordt het me toch teveel en Maarten en ik kijken elkaar aan met tranen in onze ogen. We moeten nog 4.5 kilometer en het is al laat in de middag, we moeten echt door! We besluiten te wisselen en ik pak Aylinn op mijn nek zodat Finn even in de draagzak kan en nog even door kan slapen. Nu houden we de vaart erin: we gaan er hoe dan ook komen, we moeten door!

De regen blijft stromen en inmiddels zijn we allemaal doorweekt van top tot teen. Finn wordt wakker en trilt helemaal. Zijn lippen zijn paars van de kou. Het laatste half uur zijn Maarten en ik letterlijk aan het rennen en als de regen eindelijk is opgehouden, komen we aan in het dorp Khalde. We hebben gebikkeld, gingen tot op het bot, we sleepten ekaar doorheen. We hebben het gered. We kunnen ons geluk niet op als we ontdekken dat er een klein, warm kacheltje op de kamer staat zodat we onze natte kleding kunnen drogen, maar al snel na onze aankomst valt de electriciteit uit.  Toch zijn we blij dat we er zijn.  Zonder de regen was deze dag écht makkelijker geweest. We konden niet anders, maar het zwaarste is nu echt achter de rug. Die avond slapen we allemaal als roosjes.

Dag 5: KHALDE – IPRALI (4km)
Het is maar goed dat we weer een rustdag hebben gepland, want die is hard nodig. Het is letterlijk maar een uurtje wandelen naar het één na laatste dorpje van onze tocht. We lunchen en chillen in de tuin van ons guesthouse en genieten van het uitzicht. We doen niet veel, behalve rusten en in ons boekje lezen en bijkomen van de afgelopen twee zware dagen. Onvoorstelbaar hoe vrolijk Finn en Aylinn iedere dag weer zijn!

Dag 6: IPRALI – USHIGULI (14km)
De laatste dag en het weer zit mee! Het is stralend blauw en de zon schijnt lekker. Het zal alsnog geen makkelijke hike worden vandaag, maar nu zullen we deze hike gaan finishen ook, koste wat het kost! We hebben 14 kilometer voor de boeg, dus we beginnen vroeg aan onze tocht vandaag.

Het is rustig en we komen vandaag niet veel andere hikers tegen. We genieten onderweg van de rust en al het groen. Er gaat een grote autoweg door de vallei en als we zouden willen, kunnen we een auto instappen en naar het laatste dorpje rijden, maar dat doen we uiteraard niet! Zoals afgesproken gaat deze hiking family door tot het einden.

Halverwege de hike doen de kinderen weer een middagdutje op de berg. We zijn allemaal erg moe als we eindelijk aan het einde van de dag rond een uurtje of 5 aankomen in het dorpje Ushguli. Wat een gelukszalig gevoel, we hebben het echt gehaald! De zoveelste kachapuri die we tijdens deze tocht eten gaat erin als koek. Allemaal zijn we trots op onszelf en niemand kan ons dit meer afnemen. Dit was een ervaring om nooit meer te vergeten!